{"id":13910,"date":"2020-02-22T14:45:35","date_gmt":"2020-02-22T13:45:35","guid":{"rendered":"https:\/\/iconicriviera.com\/?p=13910"},"modified":"2026-09-06T11:29:32","modified_gmt":"2026-09-06T09:29:32","slug":"villa-santo-sospir-cap-ferrat","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/iconicriviera.com\/nl\/villa-santo-sospir-cap-ferrat\/","title":{"rendered":"Jean Cocteau & Leuke momenten bij Santo Sospir"},"content":{"rendered":"

Hier spat de vreugde bijna van de muren af. \u201cIk hoefde de muren niet te \u2018aankleden\u2019; ik moest op hun huid schilderen, daarom heb ik de fresco\u2019s lineair behandeld, met weinig kleuren die de tatoeages extra lieten uitkomen.\u201d. Santo Sospir<\/a> is een villa vol tatoeages.\u201d \u2013 Jean Cocteau<\/a><\/p>\n\n\n\n

\"-\"<\/figure>\n\n\n\n

Erfgename en socialite Francine Weisweiller<\/a> was een van de mooiste, rijkste en meest stijlvolle vrouwen van Parijs. John Richardson, de biograaf van Picasso, beschreef Francine als \u201ceen prachtig geklede, enorm verwende kleine schoonheid\u201d. Daar zat wel een kern van waarheid in: tot grote schrik van haar ouders trouwde Francine op haar 17e impulsief met een vriendje, om drie maanden later alweer van hem te scheiden. Ze werd tijdelijk verstoten; ondertussen voorzag ze in haar eigen onderhoud als visagiste bij Elizabeth Arden.<\/p>\n\n\n\n

In augustus 1943 waarschuwde een van Francine\u2019s minnaars, een Italiaanse diplomaat, haar dat de Duitsers op het punt stonden hun bezetting van Frankrijk helemaal tot aan de Middellandse Zee uit te breiden. Francine, haar man Alec (beiden joods) en hun dochtertje Carole vluchtten naar een boerderij in de buurt van Pau, in Frankrijk. Op een dag, tijdens een inval van de Gestapo, verstopten Alec en Francine zich urenlang in een ravijn, bedekt met bladeren. Als ze het zouden overleven, beloofde Alec, zou hij voor Francine het huis van haar dromen kopen.<\/p>\n\n\n\n

De chique, bohemienachtige villa Santo Sospir werd kort na de oorlog gebouwd en in 1946 door Alec en Francine gekocht. Hij kwam zijn belofte na en kocht het voor haar als beloning omdat ze de oorlog had overleefd. Alex bracht het grootste deel van zijn tijd in Parijs door, waar hij samenwoonde met zijn minnares, de mooie en temperamentvolle actrice Simone Simon<\/a>, dus woonde Francine alleen in de villa. Na haar huwelijk met Weisweiller had Francine affaires met Prins Aly Khan<\/a>, die haar in de steek liet voor een actrice Rita Hayworth<\/a>, en met de neef van haar man, Guy de Rothschild<\/a>. Nadat Aly Khan haar had verlaten voor Hayworth, verbood Francine haar gezin om films van Hayworth te kijken.<\/p>\n\n\n\n

Picasso<\/a> en zijn vrouw Jacqueline bezochten Santo Sospir en gingen samen met Cocteau en Francine naar stierengevechten. Marlene Dietrich en Greta Garbo kwamen eten. De dirigent Herbert von Karajan ontmoette zijn vrouw Eliette, een model voor Dior, op de Orpheus II<\/em>, het jacht van Francine met een zwarte romp en een wit zeil, geschilderd door Cocteau. Francine werd gekleed door de grote modeontwerpers \u2013 Chanel, Dior, Yves Saint Laurent<\/a> (die haar als zo\u2019n belangrijke muze beschouwde dat hij haar vaak gratis aankleedde), Givenchy en Balenciaga. Ook zij kwamen bij de villa op bezoek.<\/p>\n\n\n\n

In het voorjaar van 1950 maakte ze kennis met de homoseksuele Franse dichter, toneelschrijver, romanschrijver, ontwerper, filmmaker, beeldend kunstenaar en criticus, Jean Cocteau<\/a>. Het gebeurde tijdens de opnames voor de Enfants Terribles<\/em> film<\/a>, gebaseerd op zijn beroemde roman. Nicole de Rothschild<\/a>, de hoofdrolspeelster van de film, stelde ze aan elkaar voor en Francine was meteen helemaal weg van Cocteau. Ze begonnen aan een intense periode van hechte vriendschap en beschermerschap. <\/p>\n\n\n\n

\"-\"
Coco Chanel, Jean Cocteau en Francine Weisweiller aan de Franse Rivi\u00e8ra<\/figcaption><\/figure>\n\n\n\n
\"-\"
Francine Weisweiller (tweede van links) en haar vaste huisgast, Jean Cocteau (uiterst rechts), samen met Pablo en Jacqueline Picasso.<\/figcaption><\/figure>\n\n\n\n

Francine nodigde Jean Cocteau meteen uit om een week bij haar thuis door te brengen in St. Jean Cap Ferrat<\/a>, een bloeiende oase en een van de mooiste villa\u2019s aan zee in Cap Ferrat. Cocteau en zijn jonge vriend kwamen er aan voor wat een paar dagen zou worden, maar bleven er uiteindelijk met tussenpozen twaalf jaar wonen terwijl hij andere opdrachten afrondde, waaronder De St. Pierre-kapel<\/a>. <\/p>\n\n\n\n

Ze woonde daar in een m\u00e9nage-\u00e0-trois met Jean Cocteau en Cocteaus knappe biseksuele minnaar, \u00c9douard Dermit<\/a>. Cocteau, Francine en \u00c9douard waren onafscheidelijk. Cocteau ontwierp de Cartier-ring met drie kleuren goud als symbool voor hun drietal. Ze schilderden samen in het atelier dat Francine in de tuin had gebouwd. <\/p>\n\n\n\n

Hun relatie was heftig. Cocteau schreef een boek over zijn eigen opiumverslaving. Via Cocteau raakte ook Francine verslaafd. De lieve, zachtaardige \u00c9douard zorgde ervoor dat ze in nachtclubs aan opium konden komen. Om het met de woorden van Frederick Brown, een van Cocteau\u2019s biografen, te zeggen: hij eiste van Francine \u201cde onverdeelde aandacht van een moeder, de levendigheid van een speelkameraadje en de toewijding van een sektelid\u201d \u2014 en dat gaf ze hem, samen met een schijnbaar bodemloze rijkdom. <\/p>\n\n\n\n

\"-\"<\/figure>\n\n\n\n

Francine was een grote fan van die Parijse binnenhuisarchitect Madeleine Castaing<\/a>, waarvan je overal sporen terugvindt: van meubels en muren gemaakt van riet tot tapijten met luipaardprint door het hele huis. Net genoeg eigenzinnigheid om stijlvol te blijven, met overal speelse accenten \u2013 een stoel waarvan het houten frame versierd is met lelietjes-van-dalen, een keramische gebraden kip en andere excentrieke details. <\/p>\n\n\n\n

De villa werd gebruikt als vakantiehuis en de muren waren leeg gebleven tot Cocteau er kwam logeren. Een paar dagen na zijn aankomst zei hij: \u201cIk ben het nietsdoen beu, ik verwelk hier\u2026\u201d. Het huis was al een tempel van torenhoge maar eigenzinnige Parijse stijl \u2013 denk aan een mix van opiumkit en chique strandhuisje \u2013 maar Cocteau vond de trieste witte muren in zo\u2019n wirwar van eclectisch design maar triest. Hij vroeg Francine of hij het hoofd van Apollo boven de open haard in de woonkamer mocht tekenen. Centimeter voor centimeter bedekte hij alle muren van het huis met fresco\u2019s.<\/p>\n\n\n\n

\"-\"
Het hoofd van Apollo en nog veel meer zijn nu te zien in Santo Sospir<\/figcaption><\/figure>\n\n\n\n

In Santo Sospir waren er geen beperkingen voor zijn creatieve genie, geen vissers die hij tevreden moest houden of een religie waaraan hij eer moest bewijzen, dus liet hij zijn inspiratie de vrije loop. Hij schilderde met volle overgave, en de muren zijn een triomf van zijn kenmerkende lijntekeningen, waarvan sommige zijn voorzien van tekst in zijn nette handschrift, waardoor ze eruitzien als levendige verhalen. <\/p>\n\n\n\n

Zoals Cocteau uitlegt in La Villa Santo Sospir<\/em>, een montagefilm van 35 minuten die hij in 1952 van het huis maakte, waren dit geen fresco\u2019s maar \u201ctatoeages\u201d. De meeste zijn inderdaad simpele contouren, weergegeven in dikke zwarte lijnen. \u201cHet was niet nodig om de muren op te smukken\u201d, zegt hij. \u201cHet was nodig om op hun huid te tekenen.\u201d<\/p>\n\n\n\n

\n