{"id":18134,"date":"2020-11-06T13:09:35","date_gmt":"2020-11-06T12:09:35","guid":{"rendered":"https:\/\/iconicriviera.com\/?p=18134"},"modified":"2026-09-06T11:29:13","modified_gmt":"2026-09-06T09:29:13","slug":"de-geschiedenis-van-het-koningshuis-van-monaco","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/iconicriviera.com\/nl\/history-of-monaco-royalty\/","title":{"rendered":"De geschiedenis van Monaco"},"content":{"rendered":"

Er zijn veel boeken geschreven over de lange en boeiende geschiedenis van Monaco en de familie Grimaldi. Hieronder vind je een beknopte versie van deze geschiedenis. <\/p>\n\n\n\n

De oorsprong van Monaco tot in de 13e eeuw<\/h3>\n\n\n\n

Al vanaf de vroegste prehistorie en de oudheid, de Rots van Monaco <\/svg><\/a> en de natuurlijke haven diende als toevluchtsoord voor primitieve volkeren en later voor zeevaarders die vanuit het Oosten waren gekomen. Men denkt dat een Ligurische stam die zich in de 6e eeuw v.Chr. in de regio had gevestigd, Monaco zijn naam heeft gegeven.<\/p>\n\n\n\n

Na de Fenici\u00ebrs, van de 2e eeuw v.Chr. tot de 5e eeuw n.Chr., trokken de Romeinen de regio binnen. Ze maakten gebruik van de haven van Monaco, die de naam \u201cPortus Herculis Monoeci\u201d (Port d\u2019Hercule) kreeg.<\/p>\n\n\n\n

\"-\"
Port Hercule, vandaag<\/figcaption><\/figure>\n\n\n\n

Van het begin van de 6e eeuw tot het einde van de 10e eeuw kreeg de regio te maken met talrijke invasies. Pas in het jaar 975 slaagde de graaf van de Provence erin de Saracenen te verdrijven, waarmee een nieuw tijdperk begon.<\/p>\n\n\n\n

In 1162, Genua\u2019s <\/svg><\/a> De heerschappij over de Ligurische kust werd erkend door keizer Frederik I Barbarossa, vanuit Porto Venere <\/svg><\/a> helemaal naar Monaco. <\/p>\n\n\n\n

In 1191 stond keizer Hendrik VI de Rots van Monaco eindelijk af aan Genua, samen met de haven en de aangrenzende gebieden. De Genuezen stichtten een kolonie op de Rots en bouwden er een fort (1215), dat de grenspost ten westen van de Republiek werd.<\/p>\n\n\n\n

\"-\"
het paleis op de Rots van Monaco<\/figcaption><\/figure>\n\n\n\n

In 1270 brak er in Genua een burgeroorlog uit tussen de Guelfen, aanhangers van de paus, en de Gibelijnen, aanhangers van de Germaanse keizer van het Heilige Roomse Rijk. Na een overwinning van de Gibelijnen werden veel Guelf-families verbannen, waaronder die van de Grimaldis. <\/p>\n\n\n\n

Door vol te houden wist deze machtige familie van Genuese patrici\u00ebrs de wendingen van de geschiedenis te overwinnen en vestigde ze zich aan het begin van de middeleeuwen op de Rots van Monaco. Als reactie op de ballingschap die de Guelfen was opgelegd, werd de vesting van Monaco op 8 januari 1297 verrast door een groep van hen onder leiding van Fran\u00e7ois Grimaldi, bijgenaamd \u201cMalizia\u201d.<\/p>\n\n\n\n

13e-19e eeuw: De familie Grimaldi<\/h3>\n\n\n\n

Charles Grimaldi, de leider van de Welfen, nam op 12 september 1331 de Rots in bezit, maar nam de titel \u201cheer van Monaco\u201d pas in 1342 aan. In 1346 en 1355 verwierven de Grimaldi\u2019s de heerlijkheden en leengoederen van Menton<\/a> en Roquebrune<\/a>. Samen met dat van Monaco vormden deze heerlijkheden van 1633 tot 1861 het grondgebied van het vorstendom.<\/p>\n\n\n\n

Voor zijn dood in 1454 legde Jean I in zijn testament een aantal fundamentele regels vast die de basis zouden vormen voor de troonopvolging in het Huis van Monaco voor de komende vijf eeuwen. Hij bepaalde dat mannelijke kinderen de troon zouden overnemen volgens het eerstgeboorterecht: pas als er geen mannelijke nakomelingen waren, zouden vrouwen aan de beurt komen, op voorwaarde dat hun nakomelingen de naam Grimaldi en het wapen zouden aannemen.<\/p>\n\n\n\n

In de 15e eeuw werd de Seigneurie met name erkend door de hertog van Savoye en, in 1512, door de koning van Frankrijk: daarmee kwam er een einde aan alle leenverhoudingen met Genua. Lambert Grimaldi, die van 1458 tot 1494 vorst van Monaco was, was raadgever en kamerheer van Karel VIII van Frankrijk; deze bevoorrechte relatie op het hoogste staatsniveau zorgde ervoor dat de activiteiten van Rainier I en Karel I konden worden voortgezet.<\/p>\n\n\n\n

Door verschillende allianties kwamen de vorsten van Monaco steeds dichter bij Frankrijk te staan, vochten ze tegen Napels en kwamen ze van 1524 tot 1641 onder de bescherming van Spanje te staan, totdat koning Lodewijk XIII van Frankrijk in het Verdrag van P\u00e9ronne (1641) het vorstendom definitief weer binnen de Franse invloedssfeer plaatste.<\/p>\n\n\n\n

In 1633 erkende de Spaanse kanselarij de titel \u201cPrins van Monaco\u201d, die Honor\u00e9 II al sinds 1612 gebruikte bij het ondertekenen van zijn notari\u00eble akten. Het Verdrag van P\u00e9ronne legde vast dat de leengoederen Le Valentinois, Carlad\u00e8s, Les Baux en Saint-R\u00e9my aan prins Honor\u00e9 II en zijn zoon werden toegekend. <\/p>\n\n\n\n

In december 1678 vaardigde Lodewijk I de wetten van het Vorstendom uit, ook wel bekend als de \u201cCode Louis\u201d. De aansluiting van \u201cFort d\u2019Hercule\u201d bij Frankrijk in 1793 was van korte duur, want de prinsen kregen hun rechten en voorrechten terug via het Verdrag van Parijs in 1814.<\/p>\n\n\n\n

Een Franse tijdgenoot, Abb\u00e9 Dupaty, wiens boek uit 1785 \u2018Reizen door Itali\u00eb<\/a>\u2018Monaco bleek \u201cvol te zitten met drie vissersboten en een Nederlands schip \u2026 twee of drie straten met loodrechte rotsen; achthonderd ellendelingen die van de honger sterven; een vervallen kasteel; een bataljon Franse soldaten; een paar sinaasappel-, olijf- en moerbeibomen, verspreid over een paar acres land, dat zelf weer verspreid ligt over de rotsen; zo ziet Monaco er, zo\u2019n beetje, uit \u2026 alles hier is armoede en ellende in het uiterste.\u201d<\/p>\n\n\n\n

Van de 19e eeuw tot nu<\/h3>\n\n\n\n

Karel III verkocht in februari 1861 zijn rechten op Menton en Roquebrune aan Frankrijk, via een verdrag waarin een clausule de oprichting van een douane-unie tussen de twee staten regelde. Die werd in 1865 tot stand gebracht.<\/p>\n\n\n\n

De Soci\u00e9t\u00e9 des Bains de Mer werd in 1856 opgericht, samen met het casino. Er werden verschillende hotels gebouwd op het Plateau des Sp\u00e9lugues, dat in 1866 de naam \u201cMonte-Carlo\u201d kreeg (Mount-Charles, naar de naam van de toenmalige prins). <\/p>\n\n\n\n

Lees meer over de geschiedenis van deze periode in onze gids over het casino van Monte Carlo en zijn geschiedenis<\/a>.<\/p>\n\n\n\n

Zijn zoon, prins Albert I, bijgenaamd de \u201cNavigator-prins\u201d of de \u201cWetenschapper-prins\u201d, stond aan de basis van grote vooruitgang op het gebied van de levenswetenschappen aan het begin van de 20e eeuw. In 1910 richtte prins Albert I het bekende Oceanografisch Museum in Monaco op, dat hij in zijn testament naliet aan het Oceanografisch Instituut dat hij in Parijs had opgericht.<\/p>\n\n\n\n

In 1911 gaf hij Monaco een constitutionele structuur. Het Instituut voor Menselijke Paleontologie, dat zich vooral bezighield met onderzoek, werd in 1920 in Parijs geopend.<\/p>\n\n\n\n

In 1922 volgde prins Louis II hem op als vorst. Onder zijn bewind werd in 1933 de Medisch-Juridische Commissie van Monaco opgericht, die de basis legde voor de Verdragen van Gen\u00e8ve van 1949. Ondertussen werd het Vorstendom op 8 juli 1948 lid van de Wereldgezondheidsorganisatie.<\/p>\n\n\n\n

\"-\"<\/figure>\n\n\n\n

In 1949 besteg prins Rainier III (Rainier Louis Henri Maxence Bertrand Grimaldi, prins van Monaco) de troon. Zijn regeerperiode was degene die het vorstendom het meest heeft veranderd. Hij breidde de activiteiten die onder de drie voorgaande vorsten waren ingezet verder uit en maakte ze gevarieerder, niet alleen op politiek, diplomatiek, internationaal, economisch en sociaal gebied, maar ook op het gebied van onderwijs en sport, gezondheidszorg, wetenschap, cultuur en communicatie. Daarnaast gaf hij het vorstendom ook een industri\u00eble dimensie.<\/p>\n\n\n\n

In 1955 begon Rainier III met filmster Grace Kelly te daten en trouwde uiteindelijk met haar (lees het boeiende verhaal over hoe ze elkaar hebben ontmoet en wie zij was<\/a>).<\/p>\n\n\n\n

\"-\"
Ranier III en Grace Kelly<\/figcaption><\/figure>\n\n\n\n

Op 17 december 1962 schonk prins Rainier III het Vorstendom een nieuwe grondwet.<\/p>\n\n\n\n

In 1976 studeerde prins Albert, de zoon van Rainier III, af aan het Lyc\u00e9e Albert Premier in Monaco en zette hij zijn studie voort aan het Amherst College in Massachusetts, VS. Hij studeerde economie, muziek, Engelse literatuur en politicologie. <\/p>\n\n\n\n

In 1993 zorgde Rainier III ervoor dat Monaco als lidstaat werd toegelaten tot de Verenigde Naties. Op 5 oktober 2004, na een procedure die zes jaar had geduurd, trad het Vorstendom Monaco toe tot de Raad van Europa als 46e lidstaat van deze organisatie. Tijdens de offici\u00eble ceremonie in Straatsburg zei prins Albert II namens zijn vader, prins Rainier III: \u201cDe toetreding van het Vorstendom Monaco tot de Raad van Europa is voor mij, net als voor al mijn landgenoten, een reden voor terechte tevredenheid en trots. Ik ben heel blij dat Monaco is toegelaten tot een organisatie die wordt gedreven door zulke nobele idealen, dankzij de rijke diversiteit van de landen die ze vertegenwoordigt.\u201d<\/p>\n\n\n\n

Op 31 maart 2005 droeg de Kroonraad van Monaco het regentschap van het kleine koninkrijk over aan prins Albert, de troonopvolger, met de mededeling dat prins Rainier zijn taken als vorst niet langer kon vervullen. Op 6 april 2005 stierf prins Rainier III aan orgaanfalen en werd prins Albert Albert II, soevereine prins van Monaco.<\/p>\n\n\n\n

\n