{"id":27437,"date":"2023-03-07T16:50:34","date_gmt":"2023-03-07T15:50:34","guid":{"rendered":"https:\/\/iconicriviera.com\/?p=27437"},"modified":"2026-09-06T11:28:38","modified_gmt":"2026-09-06T09:28:38","slug":"villa-america-murphys-fitzgerald","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/iconicriviera.com\/nl\/villa-america-murphys-fitzgerald\/","title":{"rendered":"Villa America, de glitterati en het ontstaan van de zomers aan de Rivi\u00e8ra"},"content":{"rendered":"

Franse Rivi\u00e8ra werd \u201contdekt\u201d in de 19e eeuw door de Europese adel<\/a> die hier hun winters doorbrachten, maar pas in de jaren twintig werd de Franse Rivi\u00e8ra de zomerbestemming die we vandaag de dag kennen. Als je de Franse Rivi\u00e8ra bezoekt In juli of augustus kan het lastig zijn om nog een vrij plekje op het strand te vinden<\/a> om je handdoek neer te leggen. Het is moeilijk voor te stellen dat er tot in de jaren twintig hier geen zomertoeristen waren, geen hotels open waren en niemand in zee zwom.<\/p>\n\n\n\n

Normaal gesproken trok de high society zich in de hete zomermaanden terug van de Franse Rivi\u00e8ra, waarbij alle grote hotels van mei tot september hun deuren sloten. Tenminste, totdat de Murphys, een rijk en toonaangevend socialite-stel uit New York, daar in hun eentje verandering in brachten. Ze zetten een trend in gang die de manier waarop de rijken van de Rivi\u00e8ra genoten voorgoed zou veranderen. <\/p>\n\n\n\n

\"-\"
Hotel du Cap-Eden-Roc, NU <\/figcaption><\/figure>\n\n\n\n
\"-\"
Hotel du Cap-Eden-Roc in 1930<\/figcaption><\/figure>\n\n\n\n

Hoewel ze elkaar al als tieners hadden ontmoet, trouwden het Iers-Amerikaanse stel Sara (32) en Gerald Murphy (27) in 1915 in New York. Beiden waren geboren in schatrijke families \u2014 Geralds vader was eigenaar van een luxe lederwarenbedrijf, die van Sara was miljonair in de inktindustrie. Omdat ze geen geld hoefden te verdienen, hadden de Murphy\u2019s alle vrijheid om hun passies na te jagen (waarvan kunst en alcohol de belangrijkste waren). En dus ontvluchtte het jonge stel de drooglegging, de druk van de familie, bekrompenheid en de conservatieve sfeer in de VS, op zoek naar de creatieve vrijheid en ongeremde roes van Parijs, waar ze al snel in contact kwamen met de toonaangevende artistieke, literaire en intellectuele figuren van die tijd.<\/p>\n\n\n\n

In 1923, toen de familie Murphy (samen met hun drie kinderen en hun aapje) op de Franse Rivi\u00e8ra aankwamen, was lekker op het strand liggen om van de zon te genieten nog niet echt gebruikelijk. Zowel de hitte als bruinen waren toen nog niet in de mode. Vanaf juni was de Middellandse Zeekust leeggelopen van zijn chique client\u00e8le, die naar de stranden van Normandi\u00eb was vertrokken.<\/p>\n\n\n\n

\"-\"
Gerald (links) en Sara (rechts) Murphy met vrienden<\/figcaption><\/figure>\n\n\n\n

De Murphys waren hierdoor helemaal onder de indruk en haalden de eigenaar van het H\u00f4tel du Cap (tegenwoordig het H\u00f4tel du Cap-Eden-Roc<\/a>) op Cap d\u2019Antibes<\/a> om de hele zomer een paar kamers vrij te houden. Hun vriend uit Parijs, Pablo Picasso<\/a>, sloot zich bij hen aan, samen met zijn gezin. Gertrude Stein volgde, net als de Amerikaanse schrijver John Dos Passos. Hij schreef over deze ongekende rage rond de C\u00f4te d\u2019Azur in een boek met de toepasselijke titel Het mooie leven<\/em>: \u201cDe Fransen en de rijke Britten die in de winter vaak naar de Rivi\u00e8ra kwamen, zouden liever gestorven zijn dan daar in de zomer gezien te worden. Ze vonden het er veel te warm, maar voor ons Amerikanen was de temperatuur perfect, de heerlijke baden, en Antibes was dat kleine, ongerepte provinciestadje waar we van droomden om te ontdekken. De cultus rond de zon stond nog in de kinderschoenen.<\/em>\u201c<\/p>\n\n\n\n

\n
\n
\"-\"
Gerald en Picasso in Antibes, 1923<\/figcaption><\/figure>\n<\/div>\n\n\n\n
\n
\"-\"
Picasso, 1923<\/figcaption><\/figure>\n<\/div>\n<\/div>\n\n\n\n
\n

Hun zonnige charme, hun elegante uiterlijk en hun trendsettende uitstraling maakten van hen al \u2018Beautiful People\u2019 voordat die term \u00fcberhaupt bestond.<\/p>\n<\/blockquote>\n\n\n\n

Het was een fantastische zomer, waarin we zwommen in het kristalheldere water langs de nog ongerepte stranden, in een sfeer van hedonistische luiheid. De Murphys maakten met hun lange uitstapjes en picknicks bij La Garoupe van zonnebaden op het strand een trendy bezigheid. Ze nodigden een supertrendy gezelschap uit voor zomers vol zonnebaden en zwemmen, picknicks en badpakwedstrijden, waar iedereen in extravagante kleding verschijnt, en schitterende feestjes onder de pijnbomen. <\/p>\n\n\n

\n
\"-\"
de Murphy\u2019s<\/figcaption><\/figure>\n<\/div>\n\n\n

Het nieuws verspreidde zich, er ontstond een trend en een zomervakantie aan de Rivi\u00e8ra werd de <\/em>het ding dat je moest doen als trendsetter van de Lost Generation. Die zomer liet een hippe jonge styliste genaamd Coco Chanel voor het eerst haar gebruinde huid zien, waarmee ze de normen van die tijd uitdaagde. Het was schandalig, maar het was onweerstaanbaar.<\/p>\n\n\n\n

Vanaf die eerste zomer in Antibes besloten Sara en Gerald om van de Franse Rivi\u00e8ra hun nieuwe thuis te maken. Ze kochten een villa, verscholen in het weelderige groen net onder de vuurtoren van Antibes. Het had een prachtige tuin, maar het huis moest twee jaar lang worden opgeknapt. Als echte trendsetters voegden Gerald en Sara elementen toe aan hun huis die in die tijd nog ongekend waren, zoals een plat dak dat als terras kon worden gebruikt. Het interieur was heel modern met zwarte vloeren, witte muren, spiegels en roestvrij staal. In de zomer van 1924 trokken ze er met hun drie kinderen in en noemden hun nieuwe huis Villa America <\/svg><\/a>.<\/p>\n\n\n\n

Het was de \u201cVilla Diana\u201d uit de roman van Fitzgerald: \u201cEr hingen kleine lantaarntjes aan de vijgenbomen, er stond een enorme tafel, er waren rieten stoelen en een grote parasol zoals je die op de markt ziet, allemaal gegroepeerd rond een gigantische den, de meest indrukwekkende boom in de tuin.\u201d<\/em> De weelderige Villa America werd de <\/em>een plek waar een hele \u2018verloren generatie\u2019 kunstenaars bij elkaar kon komen om van het leven kunst te maken. Omdat veel van de groep (waaronder Gerald Murphy en zijn oude Yale-vriend Cole Porter) nogal \u2018seksueel flexibel\u2019 waren, om het zo maar te zeggen, leidde dat tot allerlei affaires, drugs, drank en losbandigheid. En ongetwijfeld ook met een aantal behoorlijk prikkelende gesprekken.<\/p>\n\n\n

\n
\"-\"
een van Picasso\u2019s portretten van Sara Murphy<\/figcaption><\/figure>\n<\/div>\n\n\n

Ze hebben gefeest met goede vrienden: schilders Pablo Picasso<\/a> en Fernand L\u00e9ger, Amerikaanse schrijvers in ballingschap zoals John Dos Passos en Ernest Hemingway, maar ook Franse auteurs Jean Cocteau<\/a> en Raymond Radiguet, componist Igor Stravinsky en balletimpresario Serge de Diaghilev. Sommigen, zoals Picasso en Fitzgerald, volgden het voorbeeld van de Murphy\u2019s en vestigden zich in Zuid-Frankrijk. Anderen uit de Parijse kunstscene gingen hun zomervakanties aan de Rivi\u00e8ra doorbrengen. Hotels bleven in de zomer open om deze gasten te kunnen ontvangen en de stranden werden ontdaan van zeewier en vulden zich met zonaanbidders.<\/p>\n\n\n\n

Gerald begon met schilderen en had een korte maar succesvolle carri\u00e8re als kunstenaar; hij schilderde in zijn leven 14 doeken, waarvan er nog 8 bestaan. Hij en Sara volgden lessen en terwijl Sara er uiteindelijk mee stopte, groeide Gerald uit tot een redelijk gewaardeerde schilder. Hoewel zijn carri\u00e8re kort was, maakte hij een aantal indrukwekkende werken.<\/p>\n\n\n\n

\n

De Murphy\u2019s waren goed bevriend met de zwaar drinkende F. Scott Fitzgerald en zijn schizofrene vrouw Zelda, en lieten hen kennismaken met de Franse Rivi\u00e8ra.<\/p>\n<\/blockquote>\n\n\n

\n
\"-\"
Sara Murphy met Coco Chanel<\/figcaption><\/figure>\n<\/div>\n\n\n

F. Scott Fitzgerald schreef De nacht is zacht<\/em> op basis van zijn tijd bij Cap Ferrat<\/a>: een mengeling van het sensuele en mooie leven van de Murphy\u2019s en zijn eigen steeds erger wordende huwelijksproblemen. Net als de hoofdpersoon, Nicole Diver, las Sara Murphy vroeger liggend op het strand, terwijl haar lange parelketting over haar rug hing. Net als Dick Diver had Gerald \u201ceen subtiel rode huidskleur, gebruind door het buitenleven\u201d<\/em>\u201c, \u201cintens blauwe ogen\u201d<\/em>, en \u201cNiemand kon hun buitengewone beleefdheid lang weerstaan\u201d<\/em>. In de roman, als hen wordt gevraagd of ze de Franse Rivi\u00e8ra leuk vinden, mengt een vriend zich erin en zegt: \u201cIk kan er niks aan doen: zij hebben het bedacht.\u201d<\/em><\/p>\n\n\n\n

In 1925 schreef F. Scott Fitzgerald The Great Gatsby<\/em>, zijn beroemdste roman, nadat hij in Sint-Rafa\u00ebl<\/a>. Zijn vrouw Zelda Fitzgerald en hij waren vaste klanten van het casino van Monte Carlo<\/a> en verschillende hotels en vakantiehuizen in Saint-Paul-de-Vence<\/a>, Cannes<\/a>, Nice<\/a> en Juan-les-Pins<\/a>.<\/p>\n\n\n\n

Tijdens de vijf zomers die de Fitzgeralds samen met de Murphys doorbrachten \u2013 meestal in een villa in de buurt \u2013 zorgden hun capriolen voor veel opschudding. Zelda wierp zich tijdens een etentje in Saint-Paul-de-Vence van de bovenkant van een trap, woedend omdat ze zag dat Scott helemaal in de ban was van de danseres Isadora Duncan. Op een andere avond vielen de twee na terugkomst van een feestje in slaap op een spoorweg in hun Renault, waarna ze vlak voordat de trein aankwam door een dorpsbewoner werden gered. Ze werden (voor drie weken) uit Villa America verbannen, omdat ze tijdens een etentje bij de Murphys een vijg in de decollet\u00e9 van een gravin hadden gegooid; tijdens dat etentje hadden hij en Zelda, weer eens stomdronken, na het breken van een paar glazen, de moestuin ingekropen om vervolgens tomaten naar de gasten te gooien.<\/p>\n\n\n\n

\"-\"
De familie Murphy en hun chique vrienden, die een picknickfeestje houden op het strand van Antibes<\/figcaption><\/figure>\n\n\n\n

De Murphys en hun geweldige sociale leven blijven je altijd fascineren, en hun heerlijk glamoureuze \u2013 en uiteindelijk tragische \u2013 verhaal is een ware magneet voor schrijvers. Hun levensstijl \u2013 dineren (en drinken!) in de tuin, luieren op het strand in kostuum en zeilen langs de kust in hun 100-foot zeilboot \u2013 werd vastgelegd in literatuur, kunst en theater, waaronder:<\/p>\n\n\n\n