Η ενοικίαση της βίλας των Rolling Stones των Debaucherous Stories Behind the Rolling Stones

Το Nellcôte είναι ένα από τα πιο εκπληκτικά ακίνητα στο Villefranche-sur-Mer, με την επιβλητική πρόσοψή του, γεμάτη με μαρμάρινους ιωνικούς κίονες. Ο Κιθ Ρίτσαρντς είπε ότι ήταν διακοσμημένο για την «καταραμένη Μαρία Αντουανέτα».

Ο αξιότιμος τραπεζίτης Εζέν Τομά δεν φανταζόταν, όταν έχτιζε το Château Amicitia το 1899, ότι η βίλα του θα έμενε στην ιστορία ως ναός της ροκ εν ρολ. Η βίλα μετονομάστηκε σε Nellcôte αφού αγοράστηκε το 1919 από την οικογένεια Bordes, εφοπλιστές που ειδικεύονταν στη μεταφορά νιτρικών αλάτων μεταξύ Γαλλίας και Χιλής.

Η βρετανική κυβέρνηση απειλούσε να κατάσχει τα κεφάλαια των συγκροτημάτων αν δεν εγκατέλειπαν τη χώρα μέχρι τις 5 Απριλίου του ίδιου έτους, στο πλαίσιο του τιμωρητικού φόρου 93% που επέβαλε η Εργατική κυβέρνηση στους υψηλόμισθους. Οι Rolling Stones ήταν εξόριστοι από την Αγγλία για φορολογικούς λόγους και, το 1971, κατέφυγαν στη Villa Nellcôte. , ένα αρχοντικό Belle Epoque 16 δωματίων.

Πριν μετακομίσουν οι Stones, η ιστορία του σπιτιού είναι λίγο θολή μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, όταν η ναζιστική Γκεστάπο το χρησιμοποίησε ως αρχηγείο της στις αρχές της δεκαετίας του 1940. Υποτίθεται ότι παρέμεινε ακατοίκητο για αρκετές δεκαετίες μετά, ενώ οι αεραγωγοί στο υπόγειο όπου ηχογράφησαν οι Stones ήταν ακόμα διακοσμημένοι με σβάστικες.

Ο Ντομινίκ Ταρλέ θυμάται: «Βρήκα ένα κουτί εκεί κάτω με μια μεγάλη σβάστικα, γεμάτο με φιαλίδια ενέσεων. Όλα περιείχαν μορφίνη. Ήταν πολύ παλιό, φυσικά, και η πρώτη μας αντίδραση ήταν: «Αν ο Κιθ είχε βρει αυτό το κουτί...»«Έτσι, ένα βράδυ το μεταφέραμε στην άκρη του κήπου και το πετάξαμε στη θάλασσα.»

Οταν Ο Τζάγκερ παντρεύτηκε το μοντέλο από τη Νικαράγουα, Μπιάνκα, σε ένα μικρό παρεκκλήσι στην πλαγιά ενός λόφου στο Σεν Τροπέ., ο Κιθ Ρίτσαρντς φέρεται να εμφανίστηκε στο καμαρίνι του γαμπρού φορώντας πλήρη στολή των SS των Ναζί. Η ιστορία δεν διευκρινίζει αν ανακάλυψε τη στολή στο Νελκότ, αλλά ο Ρίτσαρντς προφανώς ενδιαφέρθηκε ιδιαίτερα για την σκοτεινή ιστορία της έπαυλης και συμφώνησε να νοικιάσει το σπίτι εξαιτίας αυτής.

Η σύντροφος του Κιθ Ρίτσαρντ, ηθοποιός και μοντέλο Ανίτα Πάλενμπεργκ Σύντομα, η διάσημη ροκ σταρ της με τον γιο του ζευγαριού ενώθηκε. Είχε μόλις βγει από κέντρο αποτοξίνωσης. Για να τροφοδοτήσει τον εθισμό του ζευγαριού στην ηρωίνη, ο Κιθ δημιούργησε μια αλυσίδα εφοδιασμού με την κορσικανική μαφία με έδρα τη γειτονική Μασσαλία. Οι έμποροί του είχαν το παρατσούκλι «οι καουμπόηδες» και συχνά σύχναζαν στη βίλα, προκαλώντας υποψίες από... η γαλλική αστυνομία.

Η σκηνή στη βίλα ήταν καθαρή ακόλαστη. Στον επάνω όροφο, μια όμορφη συνοδεία συναναστρεφόταν, συχνά παράνομα. Λέγεται ότι ο Τζον Λένον διασκέδαζε με το συγκρότημα στη Βίλα Νελκότ και φημολογείται ότι ο Μικ Τζάγκερ είχε ξαπλώσει εκεί με την Ανίτα, αναζωπυρώνοντας την υποτιθέμενη σχέση του το 1968 με την μακροχρόνια σύντροφο του Κιθ, κάτι που ο ίδιος ο Κιθ επιβεβαίωσε αργότερα σε μια βιογραφία.

Πιο σκοτεινές κατηγορίες από τον Αμερικανό δημοσιογράφο Ρόμπερτ Γκρίνφιλντ, ο οποίος πέρασε για λίγο καιρό στη Nellcôte και έγραψε ένα ολόκληρο βιβλίο για το άλμπουμ του συγκροτήματος, υποστηρίζουν ότι η Ανίτα κάποτε ενθάρρυνε τη μικρή κόρη ενός υπαλλήλου να κάνει ένεση ηρωίνης για πρώτη φορά.

Στο υπόγειο με τα πολλά δωμάτια του Nellcôte, οι Rolling Stones ηχογράφησαν υλικό για αυτό που έγινε το πιο ιστορικό άλμπουμ τους. «Έχει ακατέργαστη ποιότητα ήχου και ο λόγος γι' αυτό είναι ότι το υπόγειο ήταν πολύ βρώμικο και πολύ υγρό», λέει ο Mick Taylor, ο βασικός κιθαρίστας των Stones για την πενταετία μεταξύ 1969 και 1974. «Η στέγη είχε διαρροές και υπήρχαν διακοπές ρεύματος. Έπρεπε να αντιμετωπίσουμε όλα αυτά και να ακολουθήσουμε τη ροή».

Η ροή στην οποία αναφέρεται ο Taylor ήταν η συνεχής εναλλαγή μερικών από τους πιο ενδιαφέροντες χαρακτήρες της εποχής. Μουσικοί όπως ο Bobby Keys, ο σαξοφωνίστας που δίδαξε στον Keith Richards την απόλαυση του να πετάει έπιπλα από τα παράθυρα. Έμποροι ναρκωτικών όπως ο Tommy Weber, ο οποίος έφτασε με τα παιδιά του, και μια άφθονη προμήθεια κοκαΐνης. Λαμπεροί φίλοι όπως ο Stash Klossowski, γιος του ζωγράφου Balthus. Υπήρχαν δισκογραφικοί δισκογράφοι, μέλη της οικογένειας, groupies, σπάταλοι και δημοσιογράφοι.

Με την πάντα παρούσα παρέα του Richards από τσιγκούνηδες και εμπόρους ναρκωτικών, σχεδόν τα μισά έπιπλα έλειπαν από το σπίτι μέχρι να τελειώσει η διαμονή τους. Σύμφωνα με τον ερευνητή του Stones, Jack Vanderwyk, «η Villa Nellcôte ήταν τόσο ανοιχτή στο κοινό που, μια μέρα τον Σεπτέμβριο του 1971, διαρρήκτες βγήκαν από την μπροστινή πύλη με εννέα κιθάρες του Richards, το σαξόφωνο του Bobby Keys και το μπάσο του Bill Wyman στο φως της ημέρας, ενώ οι ένοικοι έβλεπαν τηλεόραση στο σαλόνι. Το έγκλημα λέγεται ότι διαπράχθηκε από εμπόρους από τη Μασσαλία στους οποίους ο Richards χρωστούσε χρήματα».

«Άνθρωποι εμφανίζονταν, εξαφανίζονταν, κανείς δεν είχε επώνυμο, δεν ήξερες ποιος ήταν κανείς», θυμάται ο Ρόμπερτ Γκρίνφιλντ, ο οποίος βρέθηκε στο Νελκότ για να πάρει συνέντευξη από τον Κιθ Ρίτσαρντς για το Rolling Stone. «Υπήρχαν 16 άτομα για μεσημεριανό γεύμα, και το μεσημεριανό γεύμα συνεχίστηκε για τρεισήμισι ώρες. Ήταν ένα απαράμιλλο καστ χαρακτήρων».

Παρά την χαλαρή ατμόσφαιρα στο Nellcôte, ήταν, ωστόσο, η ρεαλιστική επιχειρηματική πρακτική που οδήγησε τους Stones στη νότια Γαλλία. Ήταν μουσικοί και μεγάλες διασημότητες, αλλά αν έμεναν στο Ηνωμένο Βασίλειο, θα έπρεπε να πληρώσουν φόρο εισοδήματος 93%. Ο οικονομικός σύμβουλος του συγκροτήματος, Πρίγκιπας Ρούπερτ Λόουενσταϊν, σκέφτηκε μια έξυπνη λύση. Αφού έπαιξαν μια σύντομη «αποχαιρετιστήρια περιοδεία» στην Αγγλία, τον Απρίλιο του 1971, οι Rolling Stones πήγαν σε φορολογική εξορία στη Γαλλία. Στην κατοικία του Κιθ, στάθμευσαν το νέο τους απόκτημα, ένα κινητό στούντιο ηχογράφησης αξίας 65.000 λιρών, και άρχισαν, ακανόνιστα, να δουλεύουν.

«Ήταν ένα εντυπωσιακό σπίτι», θυμάται ο Άντι Τζονς, ο οποίος σχεδίασε και μίξε το Exile. «Κάπως μπαρόκ. Οι αεραγωγοί θέρμανσης στο πάτωμα ήταν χρυσές σβάστικες. Ο Κιθ μου είπε ότι ήταν αρχηγείο της Γκεστάπο στον πόλεμο. Αλλά μου είπε: «Είναι εντάξει. Είμαστε εδώ τώρα»».

«Υπήρχε μια τριβή εκείνη την εποχή», λέει ο Marshall Chess, ο οποίος διηύθυνε τη δική του δισκογραφική εταιρεία των Stones. «Στον Mick δεν άρεσε το Exile. Γινόταν στην περιοχή του Keith. Και μετά υπήρχε το θέμα των ναρκωτικών, για το οποίο ήμουν κάπως αφελής. Αλλά μπορούσα να δω τις επιπτώσεις». Εν τω μεταξύ, η φιλία μεταξύ του Keith και ενός άλλου καλεσμένου του Nellcôte, του τραγουδοποιού Gram Parsons, δεν βοηθούσε την παραγωγικότητα του συγκροτήματος.

«Κανείς δεν ανέβηκε πραγματικά πάνω. Θυμάμαι ότι ήμουν κάποτε στο κάτω μέρος της σκάλας με τον Μικ Τζάγκερ και τον Τζίμι Μίλερ, και θέλαμε τον Κιθ. Είπα στον Μικ: «Είναι θέμα συγκροτήματος, γιατί δεν πας να τον πάρεις;» Μου είπε: «Δεν θα ανέβω πάνω».εκεί…»

«Ο Κιθ μας κάλεσε να πάμε», θυμάται η Γκρέτσεν Κάρπεντερ, τότε παντρεμένη με τον Πάρσονς. «Ο Κιθ και η γιαγιά ήταν δύο μπιζέλια σε ένα λοβό. Ήταν καλύτεροι φίλοι, εξερευνούσαν τη μουσική. Ήταν άμεσοι φίλοι και άμεσοι ταραχοποιοί».

Ενώ το συγκρότημα συνέχιζε τις διαλείπουσες ηχογραφήσεις του, οι μέρες στο Nellcôte περνούσαν μέσα σε μια αργή, ζαλισμένη μαγεία. Για να περάσουν την ώρα τους, ο Andy Johns και ο κορνίστας Jim Price έστησαν ένα καζίνο στη δική τους βίλα. Ένας τύπος έμενε στο μπροστινό γκαζόν, σε μια σκηνή σκηνής. «Δεν υπήρχε κάποιο μοτίβο, δεν ήταν αυτός ο τρόπος που λειτουργούσαν», λέει η Gretchen Carpenter. «Αν τα παιδιά δεν κοιμόντουσαν, τα βγάζαμε έξω σε ένα βόλτα με ταχύπλοο στο Μόντε Κάρλο... Πίναμε κοκτέιλ και τα παιδιά κοιμόντουσαν στο δρόμο. Ήταν το πιο τέλειο καλοκαίρι, αλλά όλα φαινόταν να πηγαίνουν στραβά μετά από αυτό.

«Αν τα παιδιά δεν κοιμόντουσαν, τα πηγαίναμε με ταχύπλοο στο Μόντε Κάρλο. Πίναμε κοκτέιλ και τα παιδιά κοιμόντουσαν στο δρόμο.»

Ο παραγωγός Τζίμι Μίλερ άρχισε να εμπλέκεται περισσότερο στη χρήση ναρκωτικών μεταξύ των μουσικών. Τελικά, υπήρξε μια σύλληψη για ναρκωτικά, η οποία επιτάχυνε την ταχεία αναχώρηση των Stones για την Αμερική τον Οκτώβριο, όπου προσπάθησαν να κατανοήσουν τις κασέτες του Nellcôte, και, όπως λέει ο Μάρσαλ Τσες, «ο Μικ πήρε τον έλεγχο». Η εγκαταλελειμμένη έπαυλη και οι όμορφοι άνθρωποι που διέμεναν προσωρινά εκεί, εν τω μεταξύ, έμειναν να πάρουν τη θέση τους στον θρύλο της ροκ.

«Μερικές φορές η αναταραχή και η ταλαιπωρία στην τέχνη την κάνουν να βγαίνει καλή», λέει ο Μάρσαλ Τσες. «Ο Τουλούζ-Λωτρέκ έπινε αψέντι. Μεγάλοι μουσικοί της τζαζ έκαναν χρήση ηρωίνης. Δημιούργησε μια παράξενη σκηνή, αλλά αυτός ο χρωματισμός, αυτή η ποιότητα υπάρχει στην Εξορία».

Το 1973, ο Richards και η σύντροφός του, Anita, κατηγορήθηκαν από τη γαλλική αστυνομία για κατοχή ηρωίνης και πρόθεση διακίνησης, μετά από αστυνομική έφοδο στο Nellcôte. Στον Keith απαγορεύτηκε η είσοδος στη Γαλλία για δύο χρόνια, πράγμα που σήμαινε ότι το συγκρότημα δεν θα έκανε περιοδείες εκεί.

Το 2006, η Βίλα Νελκότ αγοράστηκε από τον Βίκτορ Ράσνικοφ, έναν Ρώσο ολιγάρχη και φίλο του Πούτιν, για 100 εκατομμύρια ευρώ μέσω μιας ελβετικής εταιρείας χαρτοφυλακίου που ανήκει σε μια παναμαϊκή δομή. Ο νέος ολιγάρχης ιδιοκτήτης δεν είναι ιδιαίτερα φιλόξενος στους οπαδούς των Rolling Stones και το σπίτι φρουρείται αυστηρά.

Ενώ έφτιαχνε το ντοκιμαντέρ Πέτρες στην εξορία, ο σκηνοθέτης Stephen Kijak ζήτησε να επισκεφθεί το Nellcôte, αλλά ο τωρινός ιδιοκτήτης αρνήθηκε να επιτρέψει την κινηματογράφηση του ακινήτου τους. Κατά μία έννοια, είναι ένα ταιριαστό τέλος σε αυτό το κεφάλαιο της ιστορίας του Exile On Main St. Ο καθένας έχει τη δική του άποψη για το τι μπορεί να συμβαίνει μέσα. Η αλήθεια, όμως, βρίσκεται πίσω από κλειστές πόρτες.

Εκσυγχρονίζω: Το 2022 Η βίλα κατασχέθηκε από τη Γαλλία σε απάντηση στην εισβολή της Ρωσίας στην Ουκρανία. Αναμένεται να κατασχεθεί και να πωληθεί.

Θέλουν περισσότερα? Ολοκλήρωση αγοράς Η τρελή ιστορία πίσω από την εποχή (και τον γάμο!) του Μικ Τζάγκερ στο Σεν Τροπέ ή μάθε περισσότερα για το Villefranche-sur-Mer. Ορίστε ένα λίστα με άλλες διάσημες βίλες, τις διασημότητες που τα είχαν και τα τρελά πράγματα που συνέβησαν εκεί.