“De mooiste vrouw ter wereld” heeft er in 1973 misschien wel voor gekozen om uit de schijnwerpers te stappen, op het hoogtepunt van haar roem en schoonheid, om haar leven aan dieren te wijden, maar Brigitte Bardot is altijd een iconische figuur gebleven op de Franse Rivièra.
In tegenstelling tot andere filmdiva’s uit die tijd, zoals Gina Lollobrigida en Sophia Loren, was Brigitte Bardot geen meisje uit de arbeidersklasse. Ze kwam uit een heel burgerlijk, vroom katholiek gezin en woonde in een appartement met zeven slaapkamers in het chique 16e arrondissement van Parijs, niet ver van de Eiffeltoren.
Ze had vanaf haar dertiende drie jaar lang ballet gestudeerd aan het Conservatorium van Parijs (haar dansgenoot Leslie Caron zou later door Gene Kelly worden gevraagd om samen met hem de hoofdrol te spelen in het Technicolor-meesterwerk Een Amerikaan in Parijs), ontwikkelde ze die elegante houding en manier van lopen die de wereld al snel zouden betoveren.
In maart 1950, toen ze 15 was, stond Brigitte Bardot op de cover van Elle tijdschrift, en de aardas verschoof. Dit was de belichaming van elegantie en stijl. Ze was ingetogen, ze was katholiek, ze had rondingen, en toch was haar lichaam strak en sterk; het figuur van een atlete, gevormd door intensieve trainingen van entrechats. Ze droeg katoenen jurken zonder korset en zonder uitgebreide voering, en felgekleurde bikini’s met patronen.
Met Françoise Sagan, die de bestseller schreef Hallo Tristesse Toen ze 18 was, had ze een brutale glimlach, een slimme blik en zomers op blote voeten in St. Tropez. Ze waren de stralende wonderkinderen van Frankrijk. Nadat Bardot zich al vroeg uit de filmwereld had “teruggetrokken”, schreef Sagan in 1975 een boek over haar, dat zowel een eerbetoon als een lofrede was: “Bardot verontschuldigde zich niet voor haar absolute triomf, terwijl zoveel anderen zich wel verontschuldigden voor hun halve overwinningen.”
De onschuldigen jong meisje groeide in slechts een paar jaar uit tot een sekssymbool. In 1957, op 23-jarige leeftijd, schreef ze filmgeschiedenis in En God schiep de vrouw, de baanbrekende film van haar man Roger Vadim, waarin haar uitbarstende sensualiteit even gracieus is als altijd, en nooit ordinair. In een beroemde scène danst ze alsof ze in trance is, op blote voeten, met een huid die glanst van het zweet, een strak en gebruind lichaam, en wild, loshangend haar.
Ze stond zo ver af van het keurige en geconstrueerde beeld van de Hollywoodsterren uit die tijd dat de film, toen hij in Amerika uitkwam, op continentale schaal voor grote opschudding zorgde. Toen ze die zweetdruppels zagen, gingen Amerikaanse mannen helemaal uit hun dak. Bioscoopexploitanten die zo’n film durfden te vertonen, werden vervolgd, de film werd in sommige staten verboden en krantenartikelen hekelden de verdorvenheid van het geheel. Het resultaat was dat de film een nog groter kassucces werd en de ophef sloeg over naar Europa.
“Verbied Bardot!” riepen de zedelijkheidsverenigingen, alsof ze een of andere illegale drug was. Bardots aantrekkingskracht is inderdaad uniek. Naast haar grote schoonheid – een mix van onstuimige sensualiteit en geweldige stijl – wist ze ook minstens twee generaties te fascineren door haar levensstijl. Want Bardot gedroeg zich in haar privéleven net als een man. Ze kende geen remmingen; conventies waren haar vreemd. Ze was geen echtgenote en geen moeder. Ze probeerde het allebei, was vier keer getrouwd en kreeg een kind, maar besloot uiteindelijk dat ze er niet voor in de wieg was gelegd.
Ze was helemaal niet aan het rebelleren, ze was gewoon zichzelf. In de jaren ’50, 15 jaar voordat de gebeurtenissen In mei 1968 was zulk gedrag voor veel andere vrouwen zowel een schandaal als een stille wens. In een studie over Bardot die in 1959 verscheen, de andere Franse vrouw die haar leven buiten de burgerlijke conventies leidde, Simone de Beauvoir, had in Bardot “absolute vrijheid” herkend. Haar levensstijl kwam voor veel bewonderaars neer op een filosofisch manifest.
John Lennon, helemaal gek op dat meisje, had een gigantische poster van Bardot aan het plafond van zijn slaapkamer geprikt. Gainsbourg schreef haar een nummer dat ze uitbrachten nadat ze in 1968 uit elkaar gingen, getiteld Initials BB waarin hij zingt: “Helemaal tot aan haar dijen draagt ze laarzen, en dat is als een kelk voor haar schoonheid; ze draagt niets anders dan een vleugje Guerlain in haar haar.”
De biografe Marie-Dominique Lelièvre zegt dat van alle sterren waar ze zich op heeft gericht – van Yves Saint Laurent tot Coco Chanel, via Serge Gainsbourg en Françoise Sagan – Bardot de meest complexe persoonlijkheid is die ze ooit is tegengekomen, waarbij haar roem als een rookgordijn heeft gefungeerd.
“Zij is de eerste vrouw die haar seksuele vrijheid openlijk heeft getoond,” zei Lelièvre. “Vóór Bardot werd een vrouw die bij de minste gril van minnaar wisselde een slet genoemd, een slet. Na Bardot werd zo’n vrouw gewoon gezien als bevrijd. In tegenstelling tot Hollywood-actrices die zich aan de regels hielden, stelde Bardot haar eigen regels op. Ze trok vrouwen aan die haar wilden nadoen, en mannen die haar gewoon wilden.”
Helaas heeft Brigitte Bardot een bewogen privéleven gehad, met mislukte huwelijken, depressies en zelfmoordpogingen. Ze had een hekel aan de schijnwerpers en nadat ze tijdens het winkelen in Saint-Tropez steeds door fans werd belaagd, trok ze zich op het hoogtepunt van haar carrière terug uit de schijnwerpers, omdat ze niet langer beroemd wilde zijn. Toch is Bardot vandaag de dag nog steeds een icoon.
Haar ouders hadden een huis in Saint-Tropez, en in 1958 kocht Brigitte Bardot een landgoed dat grenst aan een boerderij, waar ze nu nog steeds woont: La Madrague. Sindsdien leeft ze vrij teruggetrokken en komt ze alleen nog in het openbaar om zich in te zetten voor dierenrechten.
Hoewel ze hier nog steeds woont, zie je Bardot tegenwoordig zelden in Saint-Tropez, maar veel beroemdheden hebben haar plaats ingenomen. Ze genieten van wilde feestjes vol champagne en zonnen op het strand waar een jonge Brigitte Bardot ooit voor de camera’s poseerde en de Rivièra voorgoed veranderde.
