De stad Mandelieu-la-Napoule ligt tussen Théoule-sur-Mer en Cannes. Het ligt op een mooie plek, met de Middellandse Zee aan de voorkant en heuvels achter de stad. De stad bestaat uit twee delen: de kuststrook bij La Napoule zelf (het enige deel dat de moeite waard is om te bezoeken) en het moderne, commerciële stadje Mandalieu, iets landinwaarts.
Golf is waar Mandelieu bekend om staat. Kies tussen de Old Course en Riviera Golf: de eerste is honderd jaar geleden aangelegd door de neef van de tsaar, de laatste door een Amerikaan. In de brochures staat dat je er ‘adembenemende vergezichten’ vindt. Als je weer op adem bent gekomen, ga dan naar de kust, waar La Napoule op je wacht.
La Napoule heeft de gebruikelijke stranden en hotels, en de gekste gril die ooit door een buitenlander aan deze kust is gebouwd: de La Napoule Art Foundation, gevestigd in het Château de Napoule — een pseudo-middeleeuws fantasiekasteel, prachtig gelegen vlakbij de Pointe des Pendus (Hanged Men’s Point), gemaakt door een pseudo-middeleeuwse kunstenaar, Henry Clews Jr.
Kasteel van Napoule
Het Château de la Napoule werd in de 14e eeuw gebouwd door de gravin van Villeneuve. Door de eeuwen heen is het meerdere keren verbouwd. In de 19e eeuw werd het omgebouwd tot een glasfabriek. In 1918 werd het gekocht door de Amerikaanse erfgenaam Henry Clews Jr.
Clews, geboren in 1876 in een rijke Amerikaanse bankiersfamilie, was een beeldhouwer en ontwerper die zichzelf zag als een moderne Don Quichot. Clews’ oudere zus, dr. Elsie Clews Parsons werd een bekende antropoloog, schrijver en activist, met drie universitaire diploma’s, waaronder een master en een doctoraat van Columbia University. In diezelfde periode zakte hij op drie universiteiten achter elkaar (allemaal voordat hij 20 was), nadat hij van Amherst College, en stopte met filosofie aan de Columbia en daarna eruit gegooid Leibniz-Universiteit Hannover in Duitsland.
Nadat hij het familiebedrijf had verlaten, besloot hij kunstenaar te worden en studeerde hij beeldhouwkunst bij Auguste Rodin (aan wie hij geld betaalde om bij hem les te krijgen), maar – alweer – het lukte hem niet. Nadat hij van zijn vrouw uit de high society was gescheiden, begon hij zijn leven opnieuw vorm te geven toen Hij trouwde met de mooie gescheiden vrouw Elsie Whelen Goelet (die hij Marie noemde omdat ze hem aan de Madonna deed denken — ja, dat is echt gebeurd!) Ze kregen een zoon en verhuisden naar Parijs, waarbij ze twee jonge kinderen uit zijn eerste huwelijk achterlieten, om vervolgens in 1917 door het lawaai van de bombardementen te worden verdreven.
De Clews trokken naar de kust, kochten het vervallen fort dat oorspronkelijk door de Saracenen was gebouwd en bekend stond als het Château de la Napoule, en bouwden het om tot een fantasiekasteel met kantelen dat Henry ‘La Mancha’ noemde, zijn toevluchtsoord voor de moderne wereld, wetenschappers, hervormers, de middenklasse, democraten en al het andere (hoewel iedereen wel doorhad dat hij zijn haat niet uitbreidde naar telefoons en de andere moderne gemakken van die tijd).
Hoewel een klein deel van het kasteel (de Saraceense toren) uit de 11e eeuw stamt, is het grootste deel van het kasteel dat je nu ziet een 20e-eeuwse reconstructie van een 14e-eeuws kasteel dat tijdens de Revolutie werd verwoest. De familie Clew had haar eigen visie op het kasteel en wilde geen historici raadplegen; in plaats daarvan werkten ze rechtstreeks samen met lokale metselaars om te bouwen wat ze wilden.
Boven de deur had hij zijn levensmotto gekerfd: ‘Once Upon a Time’. Toen ze er eenmaal woonden, verlieten de Clews de sprookjeswereld die ze hadden gecreëerd bijna nooit meer. Henry ontwierp middeleeuwse kostuums, niet alleen voor zichzelf en Marie, maar ook voor de dienstmeisjes en de Senegalese butler, die ze elke dag droegen. Tijdens de twintig jaar dat ze samen in het kasteel woonden, hielden ze zich niet alleen bezig met de restauratie en het maken van kunst, maar organiseerden ze ook grootse feesten voor de Europese high society en Amerikaanse expats. Ze vulden het kasteel en de tuin met pauwen, flamingo’s en andere exotische vogels, en hielden ervan om spectaculaire, uitgebreide diners te organiseren die voor de verbijsterde gasten rechtstreeks uit een Hollywoodfilm leken te komen.
Het meest blijvende kenmerk van allemaal is Henry’s persoonlijke mythologie, gewijd aan iets wat hij ‘Humormystics’ noemde, en dat overal in het kasteel, op de kapitelen van het klooster en in de tuinen rijkelijk in steen is uitgebeeld: vreemde monsters en groteske figuren, menselijke gestalten en dieren, vaak in eivorm of fallische vormen met raadselachtige inscripties, en het merendeel uit steen gehouwen uit zijn eigen steengroeve in het Esterel, met de hulp van 12 steenhouwers.
De Clews vergaten de dorpsbewoners niet: ze bouwden een vissershaven en zorgden ervoor dat er op het kasteeldomein kerkdiensten en andere evenementen werden georganiseerd voor de mensen uit het dorp. Toen Henry in 1937 stierf, liep vrijwel het hele dorp mee in de begrafenisstoet.
Hier staat ook het graf dat Clews zelf ontwierp, compleet met grafschrift (’Grootridder van La Mancha, Oppermester Humormystic Castelan van Once Upon a Time, Chevalier de Marie‘), afgemaakt door Marie, die tot 1959 leefde en ervoor zorgde dat alles intact bleef door de liefdadigheidsinstelling op te richten Stichting La Napoule Arts, waar Amerikaanse en Franse kunstenaars en schrijvers kunnen werken terwijl ze helemaal opgaan in de fantasiewereld van Clews.
Vandaag de dag kun je binnen nog steeds de kunstwerken van Henry Clews Jr. bewonderen. Vergeet niet even langs te gaan voor een kopje thee in het café met uitzicht op zee.
Wil je meer? Hier is een lijst met beroemde villa’s, de beroemdheden die er eigenaar van waren, en de gekke dingen die er gebeurden.
De havens, het strand en de markten
Er zijn hier verschillende havens langs de kust, van de kleine haven bij Riou de l’Argentière tot de veel grotere havens bij Port de la Rague en Port La Napoule. Vanuit de haven van Mandelieu-la-Napoule kun je allerlei boottochten boeken om de nabijgelegen kust te bekijken en de Lerins-eilanden, terwijl je het voetpad dat langs de kust naar het zuidwesten loopt ongeveer twee kilometer kunt volgen om bij Théoule-sur-Mer.
De strandgebieden, hoewel ze niet erg groot zijn, zijn het zandstranden die populair zijn en die de ‘blauwe vlag’ hebben gekregen voor hun netheid en voorzieningen.
Lokale markten, een mooie kans om allerlei lokale producten te proeven, worden vier keer per week in Mandelieu gehouden – maar niet altijd op dezelfde plek. Op woensdag- en vrijdagochtend staat de markt op de Place des Combattants in het centrum, op donderdag in La Napoule op de Place Saint-Fainéant, en op zaterdagochtend op de Place Jeanne d’Arc .
Er zijn ook een aantal grote parken in de stad, die bekend staan om hun mimosa’s (elk jaar worden er eind februari verschillende evenementen georganiseerd om de mimosa’s te vieren).
Vraag je je af hoe je in Mandelieu-la-Napoule komt? Neem eens een kijkje onze gids: Hoe kom je in de Esterel-streek?.
