Rond 1900 was de voormalige missionaris en kapelaan van Koning Leopold II, Félix Charmettant, kocht een stuk grond (4 hectare / 10 acres) op het pas verkavelde schiereiland van Cap Ferrat. Hier liet hij door een onbekende architect een villa in Moorse stijl bouwen.
Villa La Mauresque heeft twee adressen – 52 boulevard van de generaal-de Gaulle en Bellevue Avenue 48, Cap Ferrat.
In 1927 schreef de Britse romanschrijver Somerset Maugham (die de Franse Rivièra ooit omschreef als een “zonnige plek voor louche types” — best wel profetisch, gezien de villa waarin hij woonde) kocht het pand. Hij was de rijkste schrijver van zijn tijd. Hij gaf de jonge Amerikaanse architect de opdracht Barry Dierks om de oorspronkelijke neo-oosterse elementen van de villa te verwijderen, de gevels en de binnenplaats in klassieke stijl te brengen en de indeling te moderniseren. Er werd een aanbouw gerealiseerd en de kapel werd omgebouwd tot een kantoor. Hij liet ook een zwembad en een tennisbaan aanleggen, waarop hij met zijn persoonlijke secretaresse speelde.
Deze villa, omgeven door tuinen en terrassen, heeft talloze schrijvers en beroemdheden ontvangen. Een uitnodiging om het landhuis van Somerset Maugham op de Cap te bezoeken, werd door de high society van de Rivièra gezien als een echte prestatie, en er kwam een gestage stroom beroemdheden op bezoek. Het werd een bijna verplichte stop voor de literaire kringen en de high society van de Rivièra, en ontving de meeste beroemdheden die de Rivièra bezochten: Winston Churchill, de Duke en Hertogin van Windsor, Lord Beaverbrook en de Aga Khan in contact met literaire figuren als T. S. Eliot, H. G. Wells, Rudyard Kipling, Ian Fleming, Noël Coward en zelfs Virginia Woolf. Het verhaal over deze periode in de geschiedenis van de villa is verwerkt in een theaterstuk.
Maugham en zijn partner Gerald Haxton (die in 1944 overleed) woonden samen in de villa. Maugham was een doelwit van het naziregime, dat de moraal van zijn werk veroordeelde. Hij vluchtte naar Engeland om daar onderdak te zoeken, maar keerde in 1946 terug naar de villa. Door de Duitse, Italiaanse en Franse bezetting was de villa geplunderd en zwaar beschadigd achtergelaten. De gevel zat vol kogelgaten, zijn auto’s waren verdwenen, de wijnkelder was leeggehaald en de villa had ook flinke schade opgelopen door de Royal Navy, die Cap Ferrat had beschoten in een poging de vuurtoren te vernietigen. Toen hij er weer introk, vond hij zelfs een niet-ontplofte bom op de vloer van zijn slaapkamer liggen, en hij zei dat de villa ‘eruitzag als een patiënt die ternauwernood een dodelijke ziekte had overleefd.’
Maar zijn onschatbare kunstcollectie was veilig, goed verstopt en onaangeroerd. Gelukkig beschikte hij over het nodige vermogen om zijn dierbare patiënt weer helemaal gezond te maken. Maugham schakelde een Amerikaanse architect in Barry Dierks, die gewend was aan dit soort huizen, om de villa op te knappen. De schrijver was van plan het pand begin jaren zestig te verkopen, maar zijn ex-vrouw en dochter maakten er aanspraak op, waardoor de verkoop niet doorging.
A genadeloze vete met zijn dochter over haar erfenis, in scène gezet door zijn jaloerse secretaresse en minnares, Alan Searle, verpestte Maughams laatste jaren. De villa was Maughams hoofdverblijfplaats tot aan zijn dood in 1965, toen hij – volgens sommigen – stierf als een verbitterde, eenzame en bijna gekke oude man die tekeerging tegen de wereld en haar corruptie, net als een soort moderne Lear. Uiteindelijk was Maughams laatste partner, de jonge Alan Searle, erfde Maughams nalatenschap en de villa, en verhuisde daarna naar Monte Carlo.
In 1967 werd de villa gekocht door een Texaanse socialite, dochter van Russisch-Amerikaanse ondernemers, Lynn Wyatt. Ze is een prominente figuur in de internationale samenleving en heeft al heel wat onderscheidingen op haar naam staan. Ze liet de gevels en de indeling van het interieur aanpassen – met behoud van de klassieke stijl – dit keer door de Franse architect Marcel Guilgot.
Het interieur op de begane grond, dat tijdens de renovatie van 1967 werd aangepast, bestond uit een grotere hal in de vorm van een halve cirkel (voorheen de eetkamer), een woonkamer, een keuken, en bijkeukens en personeelsverblijven. In de toren bevond zich de bibliotheek. Op de eerste verdieping, die bereikbaar is met een lift, zijn zeven slaapkamers en vier badkamers, evenals bijkeukens, een wasruimte en een linnenkamer. Een trap leidt naar het terras en er is een tennisbaan op het terrein.
In 2005 kochten de mede-eigenaren David Brown en Robert Shelter-Jones Villa La Mauresque voor 50 miljoen euro.
Sindsdien, Dmytro Firtash, een Oekraïense oligarch met nauwe banden met Vladimir Poetin en de Russische maffia, heeft de villa gekocht. De miljardair-oligarch staat “in het middelpunt van de grootste corruptiezaak in de geschiedenis van Oekraïne”,” zei een voormalige hoge Amerikaanse diplomaat. Oekraïne gaf hem de leiding over een van hun grootste staatsbanken (genaamd Nadra Bank), en hij kreeg vrijwel meteen $190 miljoen aan reddingsleningen van de staat, die hij vervolgens weggesluisd voor zijn eigen privégebruik, waardoor de bank failliet ging en de magnaat zich verrijkte. Kort daarna werd de bank failliet verklaard en geliquideerd.
Maar dat bankschandaal was nog niet eens zijn ergste misstap tegen de Oekraïense bevolking. Hij heeft zoveel smerige dingen gedaan dat Oekraïense activisten hem hun gevaarlijkste oligarch noemen. Het Amerikaanse ministerie van Justitie heeft Firtash aangemerkt als een “hooggeplaatst lid van de Russische georganiseerde misdaad”. Firtash is sindsdien verwikkeld geraakt in een nieuw, enorm Amerikaans politiek schandaal met Donald Trump en Rudi Giuliani.
De buurtbewoners zeggen dat ze Firtash nooit op straat zien en dat de bewoners van het huis erg gesloten zijn, niet bepaald vriendelijk. Net zoals bij al zijn andere huizen rijdt er, telkens als hij het terrein verlaat, eerst een Mercedes-SUV weg om de straat naar zijn huis af te sluiten. Vervolgens rijdt zijn zwarte Mercedes Maybach het terrein af. Zijn potige beveiligers springen in de SUV en die scheurt weg, vlak achter de auto van Firtash aan. Op geen enkel moment tijdens dit strak gechoreografeerde vertrek is Firtash te zien.
Hoewel het vaak wordt verward met een boetiekhotel in Saint-Raphaël dat dezelfde naam draagt Op foto’s is de villa niet zichtbaar vanaf de weg, en er zijn geen openbare foto’s van (behalve de foto’s die hier zijn gepubliceerd).
Wil je meer? Hier is een lijst met beroemde villa’s, de beroemdheden die er eigenaar van waren, en de gekke dingen die er gebeurden.
