Dit is het verhaal achter twee van de grootste en duurste villa’s ter wereld — gekocht met bloedgeld, als cadeau voor een prostituee die later zijn minnares werd:
De boze koning
Koning Leopold II was die gemene Belgische koning die Congo uitbuitte. Hij was een pedofiel en een extreme voorstander van blanke suprematie, en werd ooit omschreven als “Satan en Mammon in één persoon”. Deze ambitieuze en hebzuchtige koning zette in de jaren 1880 de zogenaamde “Scramble for Africa” in gang.
Hij wist de wereld op slinkse wijze ervan te overtuigen dat zijn bloedige en enorm lucratieve landroof in Congo om humanitaire redenen plaatsvond. In werkelijkheid was het pure hebzucht en de ongeveer 1,1 miljard die hij uit Congo stal, ging naar het financieren van zijn extravagante levensstijl en het verwennen van zijn minnaressen met cadeaus. De gruweldaden die hij liet begaan, waren jarenlang onbekend bij de buitenwereld. Leopold vertelde Europese en Amerikaanse mogendheden dat hij alleen in Afrika was om de inboorlingen te redden van de Arabische slavenhandelaars en het christendom te brengen naar wat Stanley het “Donkere Continent” noemde.”
Dankzij Britse wapens en technologie konden “een paar duizend blanke mannen die voor de koning werkten zo’n twintig miljoen Afrikanen onder de duim houden”, aldus De geest van koning Leopold. Ze maakten van Congo een gigantisch dwangarbeidskamp, waar vooral wild rubber werd geoogst. Wie zich verzette, werd ofwel vermoord ofwel werden zijn of haar handen en voeten met een machete afgehakt — ook vrouwen en kinderen.
Leopold noemde zijn kolonie de Vrijstaat Congo, hoewel het allesbehalve dat was.
Maar ze deden meer dan alleen maar domineren. Hun wreedheid – zomaar dorpen in brand steken, Afrikanen voor de lol neerschieten, ze martelen, ledematen amputeren, ze dwingen te werken tot ze omvielen of doodgeslagen werden – ging veel verder dan sadisme. Een van de favoriete wapens was de chicotte, een wrede zweep gemaakt van nijlpaardenhuid die blijvende littekens achterliet. Twintig slagen daarmee maakten slachtoffers bewusteloos, en honderd of meer slagen waren vaak fataal.
Alsof dat nog niet erg genoeg was, had Leopold een voorliefde, net als Jeffrey Epstein, voor minderjarige, bij voorkeur ‘maagdelijke’ meisjes….
De tienerprostituee
De koning ontmoette zijn minnares, Blanche Zélie Joséphine Delacroix (later bekend als Caroline Lacroix), toen ze in 1899 een 16-jarige, in Roemenië geboren prostituee was (de koning was toen 65). En toen ze nog jonger was, ging ze niet naar school, maar was ze de minnares van Antoine-Emmanuel Durrieux, een voormalige officier in het Franse leger, die hen beiden onderhield door op paardenraces te wedden. Toen zijn geluk keerde, werd hij een soort pooier en liet hij haar zich prostitueren aan welgestelde klanten om zijn gokschulden af te betalen.
Op een dag in 1900, toen hij in Parijs verbleef, was Leopold II van België weer eens op zoek naar een nieuwe minnares en hoorde hij over haar “charmes”. Er werd een afspraak geregeld voor de volgende dag; Blanche ging naar een afgezonderde kamer, waar Leopold aankwam met twee assistenten die haar ondervroegen. Leopold was tevreden en nodigde Blanche uit om met hem mee te gaan naar Oostenrijk; de volgende dag kwam er keurig een flinke som geld binnen, samen met een paar lege koffers, want Leopold wist dat ze dol was op kleding kopen.
Hoewel Caroline nog maar zestien was (terwijl Leopold 65 was), werd haar relatie met de oude koning al snel algemeen bekend, waardoor Leopold het stempel ‘wellustig’ en ‘verliefd’ kreeg. Hoewel Leopold al eerder affaires had gehad met andere minnaressen (wat hem de bijnaam ‘De koning van de Belgen en de schoonheden’ opleverde), was zijn affaire met Caroline uniek, en vooral de Belgische pers vond het jarenlang heerlijk om hun affaire breed uit te meten.
Leopold overlaadde haar met grote sommen geld, landgoederen, geschenken en een adellijke titel, barones van Vaughan (barones Vaughan), en haar ook nog eens een cadeau gegeven Villa Leopolda in 1902. Ze ging vaak naar Parijs om haar kleermaker en hoedenmaker te bezoeken, en schepte er eens over op dat ze in één keer drie miljoen frank aan jurken had uitgegeven in één winkel. Door al die cadeaus was ze enorm impopulair, zowel bij het Belgische volk als in het buitenland.
Rond die tijd kreeg Leopold steeds meer kritiek vanwege zijn door hebzucht ingegeven daden in de Vrijstaat Congo, die hij als zijn eigen persoonlijke kolonie behandelde. Zijn impopulariteit in België nam drastisch toe toen de mensen zich begonnen te realiseren dat alle rijkdommen die Leopold uit de Congo haalde niet ten goede kwamen aan zijn land, maar aan hemzelf en zijn jonge minnares. Omdat ze grotendeels profiteerde van de inkomsten die de koning uit de kolonie haalde, stond ze bekend als De koningin van Congo (“De koningin van Congo”).
Later beviel ze van de twee buitenechtelijke zonen van de koning (één bevalling vond plaats in het villa Les Cèdres).
Zij en Leopold trouwden in een kerkelijke ceremonie toen hij 74 jaar oud was. Hij stierf slechts vijf dagen later.
Omdat ze geen burgerlijke huwelijksceremonie hadden gehouden, was het huwelijk volgens de Belgische wet nietig. Na de dood van de koning kwam al snel aan het licht dat hij haar talrijke eigendommen, voorwerpen van grote materiële waarde, Congolese obligaties en andere waardevolle inkomstenbronnen had nagelaten – waardoor ze in één klap multimiljonair werd.
Slechts zeven maanden na Leopolds dood trouwde ze met Durrieux, de man die haar als tiener had uitgebuit en met wie ze Leopold tijdens hun hele relatie had bedrogen. Durrieux hielp haar de benodigde papieren te stelen om haar geërfde fortuin veilig te stellen en het af te schermen voor de andere familieleden van Leopold.
Jarenlang hebben de Belgische regering en de drie vervreemde dochters van Leopold geprobeerd een deel van dit vermogen terug te krijgen, met wisselend succes. Omdat het grootste deel van Leopolds vermogen verborgen was, kregen zijn kinderen uit eerdere huwelijken uiteindelijk maar heel weinig, en zij en Durrieux hadden uiteindelijk het laatste woord.
Caroline en Durrieux zijn kort daarna gescheiden, en ze wist het grootste deel van haar vermogen te behouden (hoewel ze een schikking trof met Durrieux en hem een bedrag van een miljoen dollar gaf om de voogdij over haar twee zoons te behouden). Verschillende vrijers, zoals graaf Boni de Castellane en Gaston Bonnefoy, zouden met haar verloofd zijn geweest of interesse in haar hebben gehad, vooral na haar scheiding.
De extravagante villa’s aan de Franse Rivièra
Nog voordat hij koning der Belgen werd, ontdekte Leopold II de adembenemende schoonheid van de Côte d’Azur. In 1895 verbleef de koning in het Grand Hôtel de Nice en kocht hij een groot landgoed in Villefranche.
Léopold II raakte in 1899 voor het eerst geïnteresseerd in Saint-Jean-Cap-Ferrat. Hij kocht aanvankelijk een kleine villa (die tegenwoordig Ibéria heet) vlak bij de wijk Passable, met een eigen aanlegplaats waar hij zijn jacht Clementine kon aanmeren tijdens zijn reizen naar de Côte d’Azur.
Vanaf dat moment werden zijn aankopen gigantisch. Hij betaalde mensen om de omgeving te verkennen en stukken grond te vinden die te koop stonden, en de koning schakelde een tussenpersoon in om de laagste prijs te bedingen. Om zijn extravagantie voor de Belgische burgers te verbergen, gebeurden zijn aankopen niet op zijn eigen naam, maar via bedrijven.
Na een paar jaar was de koning van België ineens eigenaar van de hele westkant van Cap Ferrat — meer dan 50 hectare. Gelukkig is Leopold tegenwoordig niet meer dan een voetnoot op Cap Ferrat, waar zijn nalatenschap in het verleden is begraven en waar de schoonheid van de villa’s voortleeft, ongeacht hun herkomst. Hier zijn de verhalen achter de twee belangrijkste villa’s:
La Leopolda in Villefranche-sur-Mer
Villa Leopolda, in 1902 gekocht door koning Leopold II van België, staat op een landgoed van 50 acre op een van de duurste stukken grond aan de Franse Rivièra. Dit uitgestrekte landgoed, dat wordt beschreven als het op twee na grootste huis ter wereld, heeft 19 slaapkamers, 14 badkamers, meerdere zwembaden, een bowlingbaan, een bioscoop en een boomgaard van twintig acre met olijf- en fruitbomen, waarvoor een team van 50 fulltime tuinmannen nodig is om het te onderhouden. De villa staat niet alleen bekend om het mooiste uitzicht op zee in Zuid-Frankrijk, maar ligt ook op 10 acre prachtig onderhouden terrein dat helemaal doorloopt tot aan de badplaats Villefranche-sur-Mer.
Later kwam de villa in handen van een vrouw die haar fortuin had vergaard via erfenissen van twee echtgenoten die onder zeer verdachte omstandigheden waren vermoord, waardoor velen dachten dat zij ze had vermoord. Ze ging van een leven in armoede in Brazilië naar een leven in Monaco als een van de rijkste vrouwen ter wereld.
Dit is het ongelooflijke verhaal achter deze villa: Villa Leopolda en Moord in een penthouse in Monaco.
Les Cèdres in Cap Ferrat
Hoewel hij van Les Cèdres een paradijs had gemaakt, koos koning Leopold II ervoor om te wonen in Monaco In plaats daarvan werd Cap Ferrat de thuisbasis van zijn tienerminnares. Cap Ferrat was de ideale plek voor een verboden liefdesaffaire, goed verborgen voor nieuwsgierige blikken. De koning liet Blanche intrekken in de voormalige villa Vial in Passable, die hij omdoopte tot “Radiana”, totdat zijn uitbreidings- en renovatieproject klaar was en het vervolgens “Les Cèdres” werd genoemd. Een gouden gevangenis met een panoramisch uitzicht op zee, verscholen te midden van weelderige begroeiing. Blanche bracht haar dagen alleen door in Les Cèdres, wachtend op haar koninklijke minnaar, die haar verbood om naar buiten te gaan of andere bezoekers te ontvangen.
Later werd de villa voor 200 miljoen euro verkocht (hij stond te koop voor 1 miljard euro) aan de rijkste oligarch van Oekraïne.
Dit is het hele verhaal achter deze villa: Villa les Cèdres, een omstreden oligarch en een wrede koning.
Wil je meer? Hier is een lijst met beroemde villa’s, de beroemdheden die er eigenaar van waren, en de gekke dingen die er gebeurden.
